سکوت کبود

انگار همه پاییزهای طلایی تموم شده بود...

و جای خودشو به بهارهای خاکسری داده بود.............................

هر بار اومده بود چیزی بگه.

اما ...

یکی دو تا، یکی دو تا... از لا به لای هم میرفتن

بعد یک سیاهی گنده جلوی همه چیو گرفت..

یه اتفاق بود.درس همون لحظه ای که انتظارش و نداشتم..

خیلی گشتم اما نبودی.

کاش بودی.

اما من که  نمی دیدمت.

فقط آدم گاهی دلش خوش میشه.

اومده بودم یه چیزی بگم. اما ....

هیچی

فقط

من از ۲۲ بدم میاد

خوب میشه هم تنفر داشت هم دوست داشت.

خیلی هم کار سختی نیست.

همیشه دونستن بهتر از ندونستن نیست...

مثل دیروز..امروز...

مثل تموم این لحظه هایی که  به تو فکر می کنم!!!!!!!!!!!!

عددی وجود نداره..

و روزی..

و حسی..........................

رفتن احمقانه ای بود.

یاد یکی افتادم که رفت.

چه احمقانه.

 

وقتی حرف زیاده برا گفتن..آدم ترجیح می ده سکوت کنه.

مثل همهء هفته ای که گذشت!!!!

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو مطالب
عناوین مطالب وبلاگ

آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
دی 1387
آرشيو

وقتی من تنها میشه
 زنده به گور
 کوچه بی دار و درخت
 سکوت کوچ
 آشپزخانه خانم استوکز در جنوب لندن
 سورئالیسم از نوع شکلاتی
 تپش کور